…

[nie mam pomysłu na błyskotliwy tytuł]

Im dłużej z Nią jestem, tym bardziej uświadamiam sobie, jakim jestem szczęściarzem.

Niby z jednej strony jak człowiek jest sam, to się nie musi martwić, co z tą drugą osobą. Zajmuję się sobą, ot egoistyczna świnia ze mnie. Ale…

Jak już się z kimś jest, i to chwilę (no, dla małżeństwa z 40-letnim stażem jakieś pół roku to tyle co nic), to z pewnością ma się okazję tę osobę znacznie lepiej poznać. W końcu ile było zajebiście ultra zakochanych w sobie par, które kończyły po trzech miesiącach? [pytanie czysto retoryczne] A wcześniej chodzili ze sobą za rączkę, za dupę się trzymali, całowali się przy wszystkich, okazując “jacy to oni zakochani”. O kopulowaniu nie wspominając.

Z nami było – jest – ciut inaczej. Poznajemy siebie powoli, starannie, dzięki czemu mamy mniejsze szanse na nieprzyjemne momenty. A to za sobą ciągnie mniejszą szansę na kłótnię. Choć co prawda do kłótni z pewnością dojdzie. Nie ma żadnej pary, która w życiu się nie pokłóciła. Tego bardzo się obawiam, ale na razie o tym nie myślę. Mam tylko nadzieję, że mimo wszystko uda nam się wtedy jakoś wyjść z tej sytuacji kryzysowej.

Możecie się ze mnie śmiać, że nie staram się jak najszybciej “dobrać” do Niej. Proszę was bardzo. Mam was głęboko w dupie. Pozdrówcie tasiemca ode mnie. Będziecie mieli przesrane.

Jestem jej wdzięczny, za to, że chce ze mną być, mimo moich wad.

Jest najwspanialszą rzeczą osobą, jaka mi się w życiu “przytrafiła”.